X
تبلیغات
شرکت(انجمن) آموزش گردشگری و هتلداری کویر
تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم تیر 1390 | 11:38 | نویسنده : رضا حسینی
 

معرفی

مدیر تور کسی است که علاوه بر دارا بودن مهارت راهنمای تور داخلی و راهنمای تور حارجی از عهده انجام برنامه ریزی تور داخلی و تعلیمات سرپرستی برآید.

 

برای دانشجویان مدیر تور (مرکز آموزش گردشگری و هتلداری فنی و حرفه ای)




ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم تیر 1390 | 9:45 | نویسنده : رضا حسینی
بانجی جامپینگ (Bungee Jumping) ورزش یا تفریحی از سری فعالیتهای extreme است که در آن شخص ورزشکار یا در واقع حادثه جو، خود را توسط محافظ و طنابی فنردار از ارتفاعی بسیار بلند به پایین پرتاب می کند.



ادامه مطلب
تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم تیر 1390 | 8:29 | نویسنده : رضا حسینی



روستای شمخال در شمال خراسان رضوی و بین مشهد و قوچان ، دره ای است که در طول سال ویژگیهای منحصر به فردی دارد و همیشه آب و هوای بهاری آن دلنواز است.



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 | 19:23 | نویسنده : رضا حسینی
تور قایق سواری در آبهای خروشان
 
شنا لذت هیجان
 
عکس یادگاری   
 
 
  
 
ایام تعطیل:800000 و وسط هفته 65000
 
خدمات: صبحانه -ناهار-پذیرایی-بیمه
60000000
 
 
 وسیله نقلیه : توریستی
 
09136885899-09136885900
 
تعریف کردن هیجان برای فامیل و دوستان
 


تاريخ : دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 | 19:5 | نویسنده : رضا حسینی
انگکور وات، کامبوج محلی شگفت انگیز ارسال به دوست
گردشگري - جهان گردي

انگکور محوطه‌ای باستانی در کامبوج است که مجموعه‌ای از بقایای پایتخت‌های باستانی امپراتور خمر را که بین قرن‌های نهم تا پانزدهم میلادی ساخته شده‌اند، در خود جای داده است. محوطه باستانی انگکور در سال 1992 به خاطر شرایط استثنایی‌اش، به طور هم‌زمان در فهرست میراث جهانی و میراث در خطر یونسکو ثبت شد و در سال 2004، پس از دوازده سال مرمت و بازسازی از فهرست میراث جهانی در خطر خارج شد. این ویرانه‌های باستانی در میان جنگل‌ها و مزارع کشاورزی شمال دریاچه بزرگ کامبوج و در نزدیکی شهر سیم‌راپ امروزی واقع شده‌اند.

 

امپراتوری خمر در طول سیصد سال، یعنی از سال 900 تا 1200 میلادی، شاهکارهای باشکوه معماری جهان را در کرانه‌های شمالی دریاچه بزرگ کامبوج پدید آورد. اغلب این آثار در محوطه‌ای به طول 15 و عرض 5 مایل جمع شده‌اند، هر چند که پارک باستان‌شناسی انگکور محوطه‌هایی چون کبال‌سپین با فاصله 30 مایل را نیز شامل می‌شود. در مجموع، بیش از 72 معبد و عمارت مهم باستانی در این محوطه شناسایی شده‌اند. معبد اصلی انگکور، موسوم به انگکور وات، بین سال‌های 1112 تا 1150 توسط سوریاوارمن دوم، امپراتور خمر، به عنوان معبد اصلی و پایتخت ساخته شده است و در حال حاضر بزرگ‌ترین و سالم‌ترین معبد به جا مانده در این محوطه باستانی است که از زمان تأسیس تا امروز نیز اهمیت مذهبی خود را "ابتدا برای هندوها و سپس برای بودائیان " حفظ کرده است. این معبد به مظهر معماری کلاسیک خمرها بدل شده است و به عنوان سمبل کشور کامبوج، روی پرچم این کشور نیز نقش بسته و در حال حاضر بزرگ‌ترین جاذبه گردشگری این کشور محسوب می‌شود.

 

انگکور وات که با به هم آمیختن دو سبک اصلی معابد خمرها ــ‌معابد پله‌ای و معابد سرسرایی‌ــ ساخته شده است، نمادی از کوهستان مِرو، مأمن خدایان در اسطوره‌های هندو، است. درون خندق و دیواری به طول 6/3 کیلومتر، سه سرسرای چهارگوش که هر یک بر فراز دیگری ساخته شده‌اند، قد برافراشته‌اند که بزرگترین سرسرا (سرسرای زیرین) 187 در 215 متر مساحت دارد. در مرکز این معبد نیز برجی سر به آسمان برداشته است. این معبد علاوه بر عظمت و توازنش از لحاظ معماری، به خاطر نقش‌برجسته‌های بی‌شمار و مجسمه‌های رقاصان و پریانش از شهرت خاصی برخوردار است

 

تاریخچة انگکور وات

سوریاوارمن دوم، امپراتور خمرها، در اوایل قرن دوازدهم میلادی انگکور وات را به عنوان پایتخت و معبدی برای ویشنو، یکی از ایزدان مذهب هندو، ساخت. از آن جایی که تا به حال هیچ لوح یا کتیبه متعلق به زمان ساخت انگکور وات که در آن به این معبد اشاره شده باش به دست نیامده است، نام واقعی آن بر کسی معلوم نیست. نام امروزی این معبد، یعنی انگکور وات، در زبان کامبوجی به معنای «معبد شهر» است. به نظر می‌رسد با مرگ سوریاوارمن دوم در سال 1150، ساخت این نیمه‌تمام رها شده است، چنان که نقش‌برجسته‌های نیمه تمامی که در این معبد به چشم می‌خورند نیز مؤید این نظریه هستند. با به حکومت رسیدن امپراتور بعدی خمرها، پایتخت به نقطه‌ای دیگر واقع در چند کیلومتری انگکور وات منتقل شد و این معبد تا قرن 14 و 15 میلادی که فرقه‌ای از بودائیان آن را به یک معبد بودائی تبدیل کردند، به حال خود رها شده بود.

از آن زمان تاکنون این معبد هیچ‌گاه به حالت متروک در نیامده است که این مسئله در میان معابد محوطه باستانی انگکور یک استثناء به حساب می‌آید. یکی از نخستین سیاحان غربی که از این معبد دیدار کرد، آنتونیو دومگدالنا، کشیش پرتغالی بود که در سال 1586 از این محوطه دیدن کرد. دامگدالنا درباره انگکور وات می‌نویسد: «این معبد چنان شکوه خارق‌العاده‌ای دارد که قلم از توصیف آن عاجز است، خاصه آن که این معبد شبیه هیچ عمارتی در هیچ نقطه‌ای از جهان نیست.» اما دامگدالنا و دیگر سیاحان غربی، تصور نمی‌کردند که ساخت چنین معبد باشکوهی از خمرها بربیاید و به اشتباه قدمت این معبد را هم‌پای امپراتوری روم باستان تصور می‌کردند. اما مطالعات باستان‌شناسی و مدارکی که در طول بازسازی و مرمت محوطه باستانی انگکور که در قرن بیستم به دست آمد، تاریخ واقعی آن را بر همگان آشکار کرد.

 

معماری انگکور وات

انگکور وات نمونه‌ای عالی از معماری کلاسیک خمرها، موسوم به سبک انگکور وات، است. با آغاز قرن دوازدهم، معماران خمر به ندریج اعتماد به نفس خود را در کار با ماسه‌سنگ (به جای خشت و آجر) به عنوان مصالح اصلی ساخت بنا بازمی‌یافتند. سبک انگکور وات در پی سبک معماری بایون پدید آمد که در اغلب در آن، کیفیت فدای کمیت می‌شد. انگکور وات بیش از همه به خاطر ظرافت و تناسبش از لحاظ طراحی و معماری مورد تحسین قرار می‌گیرد و از این نظر اغلب با آثار معماری به جا مانده از روم و یونان باستان مقایسه می‌شود. به گفته موریس گلیز، یکی از مرمت‌گران مشهوری که در قرن بیستم بر پروژه مرمت انگکور وات نظارت داشته است، «این معبد از جهت توازن میان عظمت عناصر و اندازه‌گیری‌ها و نسبت‌های دقیق رعایت شده در آن، از کمالی کلاسیک برخوردار است. انگکور وات تجلی قدرت، اتحاد و یک سبک هنری خاص است.» عناصری چون تاق‌های نوک‌تیز (تاق رومی)، برج‌هایی به شکل شکوفه نیلوفر، راهروهای هم‌محور و ایوان‌های صلیبی شکل که به موازات محور اصلی معبد ساخته شده‌اند از شاخصه‌های اصلی سبک معماری انگکور وات هستند. بر دیواره‌های این معبد، همچنین تصاویری از اسطوره‌های ماهاباراتا و رامایانا نقش بسته است.

 

انگکور وات در دوران معاصر

معبد انگکور وات در قرن بیستم تحت بازسازی و مرمت کلی قرار گرفت، اما با آغاز جنگ‌های داخلی و حکومت خمرهای سرخ در دهه‌های 70 و 80 میلادی، این پروژه ناتمام ماند؛ اما خوشبختانه در طول این مدت، خسارات و آسیب‌های جدی به این معبد وارد نیامد. با آغاز دهه 1990، کار مرمت و بازسازی انگکوروات از سر گرفته شد و سازمان یونسکو در سال 1992، این معبد و کل منطقه باستانی انگکور را به خاطر ارزش فرهنگی و باستان‌شناختی‌اش، در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. یونسکو به خاطر وضعیت ویژه این منطقه پس از دو دهه جنگ داخلی و بی‌توجهی، این محوطه را به طور هم‌زمان در فهرست میراث جهانی در خطر نیز ثبت کرد تا با این اقدام، به بسیج کمک‌های جهانی برای بازسازی و مرمت محوطه باستانی انگکور کمک کند. اما کمیته میراث جهانی یونسکو، در سال 2004 پس از بررسی وضعیت محوطه باستانی انگکور و اعلام رضایت از پروژه بازسازی 12 ساله این محوطه و قدردانی از کمک‌های کارشناسی و مالی کشورهای فرانسه، ژاپن، ایتالیا، چین، هندوستان، اندونزی، مجارستان و سوئیس برای مرمت معبد انگکور وات و دیگر معابد و عمارت‌های محوطه باستانی انگکور، به خروج این محوطه از فهرست میراث جهانی در خطر رأی داد. با این وجود کار مرمت و بازسازی انگکور وات هم‌چنان ادامه دارد که البته بیشتر این پروژه‌ها، با کمک مالی دولت خارجی و به دست کارشناسان و متخصصان بین‌المملی صورت می‌گیرد. انگکور وات در حال حاضر به بزرگ‌ترین جاذبه توریستی کشور کامبوج تبدیل شده است و هر چند تاکنون آماری از تعداد دقیق بازدیدکنندگان این معبد منتشر نشده است، اما بنا به اعلام وزارت گردشگری کامبوج، از یک میلیون توریست خارجی که در سال 2004 به این کشور سفر کرده‌اند، 57 درصد قصد بازدید از معبد انگکور وات را داشته‌اند.

 
انگکور وات، کامبوج محلی شگفت انگیز ارسال به دوست
گردشگري - جهان گردي

انگکور محوطه‌ای باستانی در کامبوج است که مجموعه‌ای از بقایای پایتخت‌های باستانی امپراتور خمر را که بین قرن‌های نهم تا پانزدهم میلادی ساخته شده‌اند، در خود جای داده است. محوطه باستانی انگکور در سال 1992 به خاطر شرایط استثنایی‌اش، به طور هم‌زمان در فهرست میراث جهانی و میراث در خطر یونسکو ثبت شد و در سال 2004، پس از دوازده سال مرمت و بازسازی از فهرست میراث جهانی در خطر خارج شد. این ویرانه‌های باستانی در میان جنگل‌ها و مزارع کشاورزی شمال دریاچه بزرگ کامبوج و در نزدیکی شهر سیم‌راپ امروزی واقع شده‌اند.

 

امپراتوری خمر در طول سیصد سال، یعنی از سال 900 تا 1200 میلادی، شاهکارهای باشکوه معماری جهان را در کرانه‌های شمالی دریاچه بزرگ کامبوج پدید آورد. اغلب این آثار در محوطه‌ای به طول 15 و عرض 5 مایل جمع شده‌اند، هر چند که پارک باستان‌شناسی انگکور محوطه‌هایی چون کبال‌سپین با فاصله 30 مایل را نیز شامل می‌شود. در مجموع، بیش از 72 معبد و عمارت مهم باستانی در این محوطه شناسایی شده‌اند. معبد اصلی انگکور، موسوم به انگکور وات، بین سال‌های 1112 تا 1150 توسط سوریاوارمن دوم، امپراتور خمر، به عنوان معبد اصلی و پایتخت ساخته شده است و در حال حاضر بزرگ‌ترین و سالم‌ترین معبد به جا مانده در این محوطه باستانی است که از زمان تأسیس تا امروز نیز اهمیت مذهبی خود را "ابتدا برای هندوها و سپس برای بودائیان " حفظ کرده است. این معبد به مظهر معماری کلاسیک خمرها بدل شده است و به عنوان سمبل کشور کامبوج، روی پرچم این کشور نیز نقش بسته و در حال حاضر بزرگ‌ترین جاذبه گردشگری این کشور محسوب می‌شود.

 

انگکور وات که با به هم آمیختن دو سبک اصلی معابد خمرها ــ‌معابد پله‌ای و معابد سرسرایی‌ــ ساخته شده است، نمادی از کوهستان مِرو، مأمن خدایان در اسطوره‌های هندو، است. درون خندق و دیواری به طول 6/3 کیلومتر، سه سرسرای چهارگوش که هر یک بر فراز دیگری ساخته شده‌اند، قد برافراشته‌اند که بزرگترین سرسرا (سرسرای زیرین) 187 در 215 متر مساحت دارد. در مرکز این معبد نیز برجی سر به آسمان برداشته است. این معبد علاوه بر عظمت و توازنش از لحاظ معماری، به خاطر نقش‌برجسته‌های بی‌شمار و مجسمه‌های رقاصان و پریانش از شهرت خاصی برخوردار است

 

تاریخچة انگکور وات

سوریاوارمن دوم، امپراتور خمرها، در اوایل قرن دوازدهم میلادی انگکور وات را به عنوان پایتخت و معبدی برای ویشنو، یکی از ایزدان مذهب هندو، ساخت. از آن جایی که تا به حال هیچ لوح یا کتیبه متعلق به زمان ساخت انگکور وات که در آن به این معبد اشاره شده باش به دست نیامده است، نام واقعی آن بر کسی معلوم نیست. نام امروزی این معبد، یعنی انگکور وات، در زبان کامبوجی به معنای «معبد شهر» است. به نظر می‌رسد با مرگ سوریاوارمن دوم در سال 1150، ساخت این نیمه‌تمام رها شده است، چنان که نقش‌برجسته‌های نیمه تمامی که در این معبد به چشم می‌خورند نیز مؤید این نظریه هستند. با به حکومت رسیدن امپراتور بعدی خمرها، پایتخت به نقطه‌ای دیگر واقع در چند کیلومتری انگکور وات منتقل شد و این معبد تا قرن 14 و 15 میلادی که فرقه‌ای از بودائیان آن را به یک معبد بودائی تبدیل کردند، به حال خود رها شده بود.

از آن زمان تاکنون این معبد هیچ‌گاه به حالت متروک در نیامده است که این مسئله در میان معابد محوطه باستانی انگکور یک استثناء به حساب می‌آید. یکی از نخستین سیاحان غربی که از این معبد دیدار کرد، آنتونیو دومگدالنا، کشیش پرتغالی بود که در سال 1586 از این محوطه دیدن کرد. دامگدالنا درباره انگکور وات می‌نویسد: «این معبد چنان شکوه خارق‌العاده‌ای دارد که قلم از توصیف آن عاجز است، خاصه آن که این معبد شبیه هیچ عمارتی در هیچ نقطه‌ای از جهان نیست.» اما دامگدالنا و دیگر سیاحان غربی، تصور نمی‌کردند که ساخت چنین معبد باشکوهی از خمرها بربیاید و به اشتباه قدمت این معبد را هم‌پای امپراتوری روم باستان تصور می‌کردند. اما مطالعات باستان‌شناسی و مدارکی که در طول بازسازی و مرمت محوطه باستانی انگکور که در قرن بیستم به دست آمد، تاریخ واقعی آن را بر همگان آشکار کرد.

 

معماری انگکور وات

انگکور وات نمونه‌ای عالی از معماری کلاسیک خمرها، موسوم به سبک انگکور وات، است. با آغاز قرن دوازدهم، معماران خمر به ندریج اعتماد به نفس خود را در کار با ماسه‌سنگ (به جای خشت و آجر) به عنوان مصالح اصلی ساخت بنا بازمی‌یافتند. سبک انگکور وات در پی سبک معماری بایون پدید آمد که در اغلب در آن، کیفیت فدای کمیت می‌شد. انگکور وات بیش از همه به خاطر ظرافت و تناسبش از لحاظ طراحی و معماری مورد تحسین قرار می‌گیرد و از این نظر اغلب با آثار معماری به جا مانده از روم و یونان باستان مقایسه می‌شود. به گفته موریس گلیز، یکی از مرمت‌گران مشهوری که در قرن بیستم بر پروژه مرمت انگکور وات نظارت داشته است، «این معبد از جهت توازن میان عظمت عناصر و اندازه‌گیری‌ها و نسبت‌های دقیق رعایت شده در آن، از کمالی کلاسیک برخوردار است. انگکور وات تجلی قدرت، اتحاد و یک سبک هنری خاص است.» عناصری چون تاق‌های نوک‌تیز (تاق رومی)، برج‌هایی به شکل شکوفه نیلوفر، راهروهای هم‌محور و ایوان‌های صلیبی شکل که به موازات محور اصلی معبد ساخته شده‌اند از شاخصه‌های اصلی سبک معماری انگکور وات هستند. بر دیواره‌های این معبد، همچنین تصاویری از اسطوره‌های ماهاباراتا و رامایانا نقش بسته است.

 

انگکور وات در دوران معاصر

معبد انگکور وات در قرن بیستم تحت بازسازی و مرمت کلی قرار گرفت، اما با آغاز جنگ‌های داخلی و حکومت خمرهای سرخ در دهه‌های 70 و 80 میلادی، این پروژه ناتمام ماند؛ اما خوشبختانه در طول این مدت، خسارات و آسیب‌های جدی به این معبد وارد نیامد. با آغاز دهه 1990، کار مرمت و بازسازی انگکوروات از سر گرفته شد و سازمان یونسکو در سال 1992، این معبد و کل منطقه باستانی انگکور را به خاطر ارزش فرهنگی و باستان‌شناختی‌اش، در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. یونسکو به خاطر وضعیت ویژه این منطقه پس از دو دهه جنگ داخلی و بی‌توجهی، این محوطه را به طور هم‌زمان در فهرست میراث جهانی در خطر نیز ثبت کرد تا با این اقدام، به بسیج کمک‌های جهانی برای بازسازی و مرمت محوطه باستانی انگکور کمک کند. اما کمیته میراث جهانی یونسکو، در سال 2004 پس از بررسی وضعیت محوطه باستانی انگکور و اعلام رضایت از پروژه بازسازی 12 ساله این محوطه و قدردانی از کمک‌های کارشناسی و مالی کشورهای فرانسه، ژاپن، ایتالیا، چین، هندوستان، اندونزی، مجارستان و سوئیس برای مرمت معبد انگکور وات و دیگر معابد و عمارت‌های محوطه باستانی انگکور، به خروج این محوطه از فهرست میراث جهانی در خطر رأی داد. با این وجود کار مرمت و بازسازی انگکور وات هم‌چنان ادامه دارد که البته بیشتر این پروژه‌ها، با کمک مالی دولت خارجی و به دست کارشناسان و متخصصان بین‌المملی صورت می‌گیرد. انگکور وات در حال حاضر به بزرگ‌ترین جاذبه توریستی کشور کامبوج تبدیل شده است و هر چند تاکنون آماری از تعداد دقیق بازدیدکنندگان این معبد منتشر نشده است، اما بنا به اعلام وزارت گردشگری کامبوج، از یک میلیون توریست خارجی که در سال 2004 به این کشور سفر کرده‌اند، 57 درصد قصد بازدید از معبد انگکور وات را داشته‌اند.

 
 


تاريخ : دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 | 18:20 | نویسنده : رضا حسینی
www.AudioLib.ir

کتابهای مورد علاقه خود را به صورت صوتی گوش کنید.

 

بسیار بسیار بسیار جالب



تاريخ : یکشنبه بیست و ششم تیر 1390 | 18:23 | نویسنده : رضا حسینی

پیش فرض تاریخچه بانجی جامپینگ


اولین اشخاصی که این تفریح را انجام می دادند، اشخاصی از ده 1950 بودند. در همان سالها بعد از اینکه تلویزیون BBC در برنامه ای مستند - که ساخته دیوید فردریک اتنبورو (David Feredrick Attenborough) بود، این ورزش و ورزشکاران بانجی جامپینگ را معرفی کرد، این تفریح طرفداران زیادی در دنیا پیدا کرد. در این برنامه که در جمهوری وانواتو (Republic of Vanuatu) فیلم گرفته شده بود، افرادی حادثه جو معرفی شدند که این افراد از ارتفاعات بلند به طنابی که به قوزک پایشان بسته شده بود به پایین می پریدند.
اما این فیلم کریس بیکر (Chris Baker) انگلیسی را تحریک کرد تا در شهر خود یعنی Bristol با استفاده از طنابی فنردار از ساختمانی این ورزش را امتحان کند.
ولی اولین شکل مدرن این ورزش در روز اول آوریل 1979 در همان شهر Bristol (در انگلستان) توسط چهار نفر از اعضای کلوب ورزشهای خطرناک (Dangerous Sports Club) انجام شد. در آن روز، این چهار حادثه جو با بستن طناب فنری به خود، از روی پل معلق کلیفتون (Clifton Suspension Bridge) ارتفاعی به مقدار 250 فوت را پریدند. رهبر این اعضای چهار نفره که دیوید کیرک (David ***ke) نام داشت، پس از پایان عملیات خود سریعا" توسط پلیس دستگیر شد. اما این پایان عملیات او نبود. دوید کیرک چندی بعد به آمریکا رفت و از روی پلهای Golden Gate و Royal Gorge پرید که همین باعث شد تا این ورزش در آمریکا و کشورهای دیگر نیز طرفداران زیادی پیدا کند. در سال 1982 دیوید کیرک به همراه دوستان خود این ورزش را با پرش از روی چرثقیل متحرک و بالون انجام دادند. آنها برای اینکار اسپانسر مالی گرفتند و تلویزیونهای زیادی نیز برنامه ای را به عملیان آنها اختصاص دادند. در همان زمان، دیوید کیرک همچنین این تفریح را برای عموم ارایه کرد طوری که هر کس که مایل به انجام آن بود پس از آموزش می توانست از روی بالون یا چرثقیل به پایین بپرد.


ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 | 20:8 | نویسنده : رضا حسینی
منطقه پانتانال در بین ایالت های ماتو گروسو و ماتو گروسو دو سول در قلب آمازون برزیل واقع شده و از سوی یونسکو به عنوان میراث بشریت به ثبت رسیده است. پانتانال از لحاظ تنوع نباتی و جانوری بسیار غنی و تماشایی است و برای عکاسان حیات وحش یک بهشت محسوب می شود. پانتانال وسیع ترین منطقه مرطوب کره زمین بوده و مدت ۴ ماه در سال یک مرداب وسیع را تشکیل می دهد. حیات وحش پانتانال. ۴ تیر ۹۰ . منبع: مگزین وویاژ. گزارش: بهرام افتخاری.
 

 


ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 | 20:2 | نویسنده : رضا حسینی
مسئول پروژه یوز پلنگ آسیایی گفت: مجموعاً ۷۰ تا ۸۰ قلاده یوزپلنگ در کشور وجود دارد ولی ما ۱۰۰ تا ۱۱۰ قلاده را نیز برآورد می‌کنیم.

به گزارش خبرنگار جامعه فارس علیرضا جورابچیان امروز در نشست خبری در خصوص وضعیت یوزپلنگ آسیایی که در پارک پردیسان برگزار شد، اظهار داشت: اصولاً به عنوان کارشناس محیط زیست و مسئول پروژه یوزپلنگ آسیایی اگر موفقیتی نصیب این پروژه شده است صرف‌نظر از فعالیت محیط‌ بانان، فعالیت رسانه‌های عمومی از مهمترین اقدامات برای بالا بردن افکار عمومی و حساس کردن مردم و علاقه‌مندان به حیات وحش بوده است.
جورابچیان در خصوص خلاصه‌‌ای از مسئولیت‌ها و فعالیت‌های پروژه یوزپلنگ آسیایی افزود: پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی به صورت فعالیتی در کشور مطرح است که توجه علاقمندان محیط زیست را به خود معطوف کرده و علیرغم اعتبارات ناچیز فعالیت‌های خوبی را در این پروژه انجام داده‌ایم.
مسئول پروژه یوزپلنگ آسیایی ادامه داد: بخشی از فعالیت ما در پروژه یوزپلنگ آسیایی مربوط به اطلاع‌رسانی، مشارکت مردمی و شریک کردن جوامع محلی زیستگاه یوز در حفاظت از این حیوانات است.

یوزپلنگ آسیائی پارک ملی توران / عکس از: فریبرز حیدری

یوزپلنگ آسیائی پارک ملی توران / عکس از: فریبرز حیدری

 



ادامه مطلب
تاريخ : سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 | 20:1 | نویسنده : رضا حسینی
مدیرکل محیط طبیعی سازمان محیط زیست گفت: تعداد محیط بانان در ایران ۱۲ برابر کمتر از استانداردهای جهانی است.
محیط بان شکاربان
به گزارش خبرنگار مهر، محمد باقرصدوق در نشست خبری که روز یکشنبه در سازمان محیط زیست برگزار شد در پاسخ به خبرنگار مهر مبنی بر اینکه آیا تعداد محیط بانان برای حفاظت از یوز کافی است گفت: در حال حاضر در ایران هر ۱۲ هزار هکتار از زیستگاهها توسط یک محیط بان حفاظت می شود در حالیکه طبق استانداردها بایستی برای هر هزار هکتار یک محیط بان وجود داشته باشد.
وی با اشاره به وسعت ۶٫۵ میلیون هکتاری وسعت زیستگاههای یوز در ایران اظهار داشت: تنها ۹۰ محیط بان برای این وسعت به هیچ عنوان کافی نیست؛ آن هم در شرایطی که این ۹۰ محیط بان امنیت شغلی ندارند و به صورت قراردادی به سازمان محیط زیست خدمت کرده و معمولا هر چند ماه یک بار حقوق می گیرند.
به گفته صدوق پیش از اجرای پروژه حفاظت از یوز ۵۰ نفر محیط بان در زیستگاههای یوز حضور داشتند و در سال اول اجرای پرژه ۳۰ نفر به این تعداد اضافه شد و در سال بعد ۱۰ نفر ولی هنوز تا رسیدن به تعداد ایده ال فاصله زیادی وجود دارد.

تاريخ : سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 | 20:0 | نویسنده : رضا حسینی
یک بهله سارگپه پابلند و یک بهله دلیجه معمولی صبح امروز در استان قم رهاسازی شد.

سارگپه پابلند

سارگپه پابلند / long-legged buzard

این دوپرنده را یکی از پرنده فروشان قم از فردی خریداری کرده بود و پس از تحویل به اداره محیط زیست استان قم در یکی از مناطق استان قم رهاسازی شد.

سارگپه پابلند یکی از پرندگان شکاری حمایت شده میباشد که دردشت های وسیع،نواحی نیمه بیابانی و کوهستان ها به سر می برد.

دلیجه معمولی نیز یکی دیگر از پرندگان شکاری و ازتیره شاهین سانان بوده وجز پرندگان حمایت شده محسوب میشود.

 

 

 

 دلیجه / common kestrel

دلیجه / common kestrel

 



تاريخ : سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 | 19:37 | نویسنده : رضا حسینی
زیباترین دره های دنیا ارسال به دوست
 

در سرتاسر جهان دره های مختلفی وجود دارند که هر کدام زیبایی های خاص خود را دارند اما بیشتر آن ها به دلیل ناشناخته بودن برای گردشگران کم کم در حال فراموشی هستند. بیشتر گردشگران تنها دره ی بزرگ (grand canyon) کالیفرنیا را می شناسند و با دره های دیگر جهان به هیچ وجه آشنایی ندارند. به همین خاطر در این مطلب 10 دره ی تماشایی و زیبای جهان را به شما معرفی می کنیم که تا به حال حتی نام آن ها را نشنیده اید.

1- دره ی آنتلوپ - آمریکا

آنتلوپ کنیون (Antelope Canyon) پارکی طبیعی در ایالت آریزونا در ایالات متحده آمریکا است. این پارک حاوی صخره‌هایی دیدنی است که توسط آب و هوا در طول سالیان بگونه‌ای غریب فرسایش یافته و در ساعاتی مخصوص از روز خالق مناظری با نورپردازی‌های نایاب می‌شوند. این پارک همانند مانیومنت ولی متعلق به زمین‌های قبیله ناواهو می‌باشد.

2- دره ی بلاید ریور - آفریقای جنوبی

دره ی بلاید ریور یکی از زیباترین جاذبه های طبیعی آفریقای جنوبی است که در پومالانگا قرار دارد. در این دره که طولی حدود 26 کیلومتر(16 مایل) و عمقی در حدود 800 متر دارد ، سنگ ها بیشتر به رنگ قرمز هستند. بلندترین نقطه ی این دره به نام ماری اپسکوپ 1944متر و پایین ترین نقطه ی آن 560 متر بالاتر از سطح دریاست. این دره بعد از دره ی بزرگ (grand canyon) در آمریکا و دره ی فیش ریور در نامبیا سومین دره ی بزرگ جهان و دومین دره ی بزرگ آفریقاست.

3- دره ی چارین – قزاقستان

دره ی چارین با وسعت 80 کیلومتر بر روی رودخانه ی چارین در قزاقستان، به فاصله ی 200 کیلومتری از مرز چین قرار دارد. این دره مرکز جذب گردشگری در پارک ملی چارین واقع در قزاقستان است.

4- دره ی کولکا - پرو

دره ی کولکا در جنوب کشور پرو قرار دارد، جایی که رودخانه ای به همین نام از آن می گذرد. این دره با عمق 4160 متری دو برابر عمیق تر از دره ی بزرگ(grand canyon) است.

5- دره ی کوپر - مکزیک

دروه کوپر مجموعه ای از دره ها شامل شش دره ی جدا از هم است که در جنوب غربی ایالت چیهوهوا در مکزیک قرار دارد. این دره از لحاظ وسعت و عمق بزرگتر از دره ی بزرگ در کالیفرناست. این دره ها توسط شش رودخانه ی عظیم بوجود آمده اند که از قسمت های غربی سیرا تاراهومارا سرچشمه گرفته اند. این شش رود همگی به داخل رود فوئرته می ریزند و سپس در دریای کورتز راه خود را ادامه می دهند.

6- دره ی گلن - آمریکا

دره ی گلن که به معنی دره ی تنگ کوهستانی است در جنوب شرقی و مرکزی یوتا و شمال غربی آریزونا قرار دارد و رودخانه ی کلورادو از میان این دره می گذرد. صخره های قرمز رنگ و رنگ عجیب آب رودخانه یکی از زیبایی هایی است که چشم هر گردشگری را نوازش می کند.

7- دره ی پادشاهان – استرالیا

دره پادشاهان(kings) بخشی از پارک ملی واتارکا در تریتوری شمالی واقع در استرالیاست. این دره در غرب انتهای george gill range و فاصله ی 323 کیلومتری جنوب غربی alice springs قرار دارد. ارتفاع دیواره های این دره به 300 متر می رسد.

8- دره ی ماتکا – مقدونیه

ماتکا به معنی بطن یا رحم نام دره ای در غرب اسکوپیه ، پایتخت مقدونیه است. این دره که وسعتی در حدود 5 هزار هکتار دارد و یکی از زیباترین جاذبه های طبیعی مقدونیه است چند صومعه ی قدیمی را نیز در خود جای داده است. در این دره ده غار وجود دارد که کوچک ترین آن ها 20 متر و طولانی ترین آن ها 176 متر طول دارد. این دره که محل عبور رودخانه ای به همین نام است چند دریاچه ی کوچک و بزرگ هم دارد که به زیبایی های این منطقه اضافه می کنند.

9- دره ی وا ایمئا – هاوایی

دره ی وا ایمئا (Waimea) که به عنوان دره ی بزرگ اقیانوس آرام نیز شناخته می شود با طولی در حدود 16 کیلومتر و عمق 900 متر یکی از بزرگترین دره های جهان است. این دره در شمال کااوا در جزابیر هاوایی قرار دارد. این دره مسیر عبور رودخانه ای به همین نام شکل است و توسط این رودخانه شکل گرفته است.

10- دره ی پارلونگ زانگبو – چین

دره ی بزرگ یارلونگ زانگبو که دره ی سانگپو هم شناخته می شود در مسیر رودخانه ی یارلونگ سانگپو در تبت چین قرار دارد. این دره که عمیق ترین دره ی جهان است با طول 150 مایل یعنی 7756 متر طولی بیشتر از دره ی بزرگ کالیفرنیا دارد و به همین دلیل یکی از طولانی ترین دره های جهان است. رودخانه ی یارلونگ سانگپو معمولاً با نام زانگبو یا سانگپو شناخته می شود که به معنی پاک کننده است.



تاريخ : سه شنبه چهاردهم تیر 1390 | 15:58 | نویسنده : رضا حسینی
دیدنی های ایران با سایت عکاسی

آقای کوشا کیانی

 
By: kousha kiyani

http://kousha.fotopages.com/cgi-

bin/view_archive.pl?user=139096



تاريخ : دوشنبه سیزدهم تیر 1390 | 12:32 | نویسنده : رضا حسینی
                 

 آماده همکاری با آژانسها و مدارس و موسسات رفاه اداره جات برای برنامه های سفر و مشاوره سفر و نیز برگزاری تورهای مختلف و یا پیشنهادی میباشد.

www.iranteravel.blogfa.co

email:iranteravel@yahoo.com



تاريخ : دوشنبه سیزدهم تیر 1390 | 12:28 | نویسنده : رضا حسینی
http://www.ichto.ir/Default.aspx?tabid=64

نتایج آزمون راهنمایان و مدیر فنی میراث فرهنگی

با آرزوی ژیروزی و شادکامی



تاريخ : شنبه یازدهم تیر 1390 | 12:38 | نویسنده : رضا حسینی

جایگاه پرندگان در طبیعت
پدیدآورنده: کامبیز بهرام سلطانی، ژان دورست
ناشر: موج سبز - 1382

قیمت:  12000 ریال

جایگاه پرندگان در طبیعت



ادامه مطلب
تاريخ : شنبه یازدهم تیر 1390 | 12:7 | نویسنده : رضا حسینی

1-      بيش از نيمي از سطح كشور در ارتفاع بين 2000- 1000 قرار داشه و حدود 16 درصد آن بالاي 2000 متر ارتفاع دارد.

2-       در نقطه اي از دشت لوت ارتفاع حتي به 156 متر هم مي رسد.  در پاره اي از منابع صحبت از 56 متر شده كه ظاهراً درست نمي باشد.

3-       ارتفاع متوسط فلات داخلي كشور نزديك به 900 متر است.

4-       اردستان تنها منطقه اي در ايران و جهان مي باشد كه داراي قنات دوطبقه است.

5-       مهمترين عامل تحول در صنعت گردشگري پس از انقلاب صنعتي در اروپا اختراع لوكوموتيو و توسعه خطوط راه آهن بود.

6-       اولين اروپايي كه به آثار تخت جمشيد اشاره نموده پدر اودريكوس يا اودريش (روحاني مسيحي) است.

7-       تنگ بولاغي در مسير راه شاهي و در حدفاصل پاسارگاد-تخت جمشيد قرار داشته، ضمن اين كه رودخانه پولوار نيز از ميان آن مي گذرد.

8-       خاخام بنيامين تودلائي، روحاني يهودي،‌ قبل از هر مسافر غربي به آثار باستاني موجود در ايران اشاره نموده است.

9-       بر اساس برخي منابع، در كتاب مقدس (عهد قديم) از پرسپوليس تحت عنوان المائيد نام برده شده است.

10-   سرزمين ايران به دليل دارا بودن ارتفاعات قابل توجه و ارتفاع متوسط 1250 متر جزو شش كشور مرتفع جهان محسوب مي شود.

11-   عمده راههاي تاريخي و باستاني جهان عبارتند از :‌ راه ادويه، راه لعل،‌ راه شاهي و راه ابريشم.

12-   مختصات جغرافيايي كشور 63-44 درجه طول شرقي و 40-25 درجه عرض شمالي واقع در نيمكره شمالي و همينطور نيمكره شرقي مي باشد.

13-   كليه تحولات جوي در لايه تروپسفر جو صورت مي پذيرد.

14-   وسعت مناطق خشك كشور 1200000 كيلومتر مربع است شامل 700000 كيلومتر مناطق صحرايي و 500000 كيلومتر مناطق نيمه صحرايي.

15-   وسعت مناطق معتدل كشور 400000 كيلومتر مربع است.

16-   ميزان متوسط بارندگي كشور خدود 280 ميليمتر است.  منابع جديد صحبت از 340 ميليمتر مي كنند. (آب و هواي ايران- دكتر بهلول عليجاني)

17-   ميزان متوسط بارندگي سالانه كشور برابر يك سوم بارندگي استاندارد جهاني مي باشد.

18-   پردوام ترين و پرقدرت ترين باد محلي ايران باد 120 روزه سيستان است.

19-    تعداد مناطق گردشگري ايران 11 منطقه است.

20-   از نظر تقسيمات   W.T.O.كشور ايران در منطقه پنجم جنوب غربي آسيا واقع شده است.

21-   تعداد مناطق گردشگري جهان از نظر .W.T.O 5 منطقه است.

22-   زمان و برف مورد نياز براي پيست هاي اسكي به مدت چهار ماه و به ميزان 60-40 سانتميتر برف است.

23-   دهه 1970 موسوم به عصر طلايي توريسم بود.

24-   دهه 2010-2000 موسوم به دهه اكوتوريسم است.

25-   تعداد آثار ثبت شده ايراني در يونسكو 9 مورد است، شامل : 1- پرسپوليس، 2- پاسارگاد، 3- ميدان نقش جهان اصفهان، 4- چغازنبيل، 5- ‌كتيبه بيستون، 6- گنبد سلطانيه، 7- تخت سليمان، 8- بم و 9- قره کلیسا.

26-   هانري والاس معتقد بود همانگونه كه غذا و پوشاك و مسكن از ضروريان زندگي به شمار مي رود، مسافرت نيز از اهميت بسيار بالايي در تأمين سلامت جسم و روح انسان برخوردار مي باشد.

27-   تا قرن 19 واژه توريست فقط به اشراف زادگان اروپايي دانشجو كه توانايي ادامه تحصيل داشتند اطلاق مي گشت.

28-   اولين بروشور و نقشه هاي تبليغاتي براي سايت هاي گردشگري در فرانسه و توسط سن موريس ابداع شد.

29-   نقشه هاي مورد نياز در صنعت گردشگري در مقياس هاي بزرگ، متوسط و كوچك مورد استفاده قرار مي گيرند.

30-   مهمترين توده هواي تأثيرگذار كه سبب بروز بارندگي در كشور مي گردد،‌ توده هاي مديترانه اي مي باشد.

31-   اولين هواپيما در سال 1902 در تهران،‌ در ميدان مشق،‌ به زمين نشست.

32-   راه آهن تهران-حضرت عبدالعظيم به كمك مسيو بواتال و در زمان ناصرالدين شاه ساخته شد و طول آن 9 كيلومتر يا 6 مايل بود.

33-   نقشه موضوعي نقشه اي است كه در خصوص مسئله خاصي تهيه شده است. مثل نقشه خاك ها، نقشه زمين شناسي، نقشه پراكندگي چشمه هاي آب معدني.

34-   خط بين المللي زمان در امتداد نصف النهار 180 درجه كشيده شده و سبب تفكيك يا تعيين روزهاي هفته مي گردد.

35-   قلعه تيس كه يادآور اشغال پرتقاليها در قرن 16 مي باشد در حوالي بندر چابهار قرار گرفته است.

36-   غار تاريخي گلجيك در استان زنجان واقع شده است.

37-   غار كرفتو، در كردستان،‌ حوالي سقز قرار دارد.

38-   غار قوري قلعه در حدفاصل كرمانشاه به پاوه قرار داشته و طويل ترين غار ايران است.

39-   غار پرو PARRO در كرمانشاه از عميق ترين غارهای ايران و جهان است،‌ به عمق 720 متر و با 26 چاه موسوم به اورست.

40-   غار كتله خور در استان زنجان واقع است.

41-   غار عليصدر در همدان قرار دارد.

42-   غارهاي گل زرد و رودافشان در استان تهران و در مرز با استان مازندران قرار دارند.

43-   جريانات آليزه و كنترآليزه كه تحت نامهاي ديگر جريانات شرقي و يا بسامان نيز خوانده مي شوند سبب تعديل آب وهوا در مناطق استوائي مي گردند.

44-   قله دماوند با ارتفاع 5671 متر معروف به بام ايران است و اولين غربي كه به قله آن صعود كرد يكي از كاركنان برجسته سفارت انگلستان در تهران در دوره فتحعليشاه، موسوم به تي. دبليو. تامسون بود.

45-   يك نوار ساعتي معادل 15 درجه و هر درجه معادل 4 دقيقه مي باشد.

46-  10سانتيمتر بر روي نقشه 1:250000 معادل 1ميليمتر=250 متر، 1 سانتيمتر= 2500 و 10 سانتيمتر برابر 25000 متر بر روي زمين مي باشد.

47-  روستاي ميمند در شهربابك استان كرمان واقع شده است.

48-  پير سبز يا چك چك، مقدس ترين مكان براي هموطنان زرتشتي به شمار مي رود و هرساله در اواخر خرداد ماه و اوايل تيرماه مراسمي در آنجا توسط زرتشتيان مقيم ايران و خارج از كشور برگزار مي گردد. (28-24 خرداد ماه)

49-  قديمي ترين كليساي ايران موسوم به ننه مريم در اروميه قرار دارد.

50-  قره كليسا يا سنت طاطاووس در نزديكي ماكو قرار گرفته و سالانه مراسمي چند روزه در فصل تابستان در اطراف آن برگزار مي گردد. این کلیسا اخیراً از طرف یونسکو به عنوان نهمین اثر ایرانی به ثبت رسید.



تاريخ : پنجشنبه نهم تیر 1390 | 12:44 | نویسنده : رضا حسینی
قوانین اخلاقی در اکوتوریسم

قوانین اخلاقی در اکوتوریسم :

 



ادامه مطلب
تاريخ : پنجشنبه نهم تیر 1390 | 12:37 | نویسنده : رضا حسینی
 
 

 

 

 

نخستین دوره آموزش اکوتوریسم (رفتینگ) در رودخانه سپیدرود رشت با حمایت کمیته ملی طبیعت‌گردی آغاز شد.

به گزارش میراث آریا(chtn) و به نقل از روابط عمومی کمیته ملی طبیعت‌گردی، کیانوش محرابی مدیرعامل شرکت آخیشگان ضمن اشاره به برگزاری دوره‌های آموزشی قایقرانی در رودخانه‌های خروشان برای نخستین بار در ایران از برگزاری دوره‌های دیگر آموزشی این ورزش مفرح اکوتوریستی در رودخانه‌های خروشان کشور خبر داد.

وی افزود: این دوره‌ها معمولا 6 روزه بوده و توسط کارشناسان و استادانی از کشور نپال برگزار می‌شود.

محرابی افزود: دو دسته از افراد می‌توانند در این دوره‌ها شرکت کنند، تورلیدرها و قایقرانان حرفه‌ای. علاقمندان نیز می‌توانند در این دوره‌ها ثبت نام کنند و ضمن فراگیری مفاهیم و علوم مربوط به گردشگری و ورزش قایقرانی از زیبایی‌ها و هیجانات قایقرانی در رودخانه‌های خروشان و متلاطم لذت ببرند.

مدیرعامل شرکت آخیشگان، قایقرانی در رودخانه‌ها را یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری در بعضی کشورها بر شمرد و گفت: ایران به واسطه داشتن رودخانه‌های خروشان و زیبا می‌تواند تبدیل به یکی از قطب‌های اکوتوریستی در بحث قایقرانی در رودخانه‌های خروشان شود.

طرح برگزاری دوره‌های آموزشی قایقرانی در رودخانه‌های خروشان (رفتینگ) در شانزدهمین شورای آموزشی اکوتوریسم سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری به تصویب رسیده است.

 



تاريخ : پنجشنبه نهم تیر 1390 | 12:31 | نویسنده : رضا حسینی

  انتشار 5 کتاب آموزشی در زمینه اکوتوریسم

معاون كميته ملي طبيعت‌‌گردي سازمان ميراث فرهنگي، صنايع‌دستي و گردشگري از انتشار پنج عنوان كتاب آموزشي در حوزه اكوتوريسم و جاذبه‌هاي ژئوتوريستي ايران خبر داد.\

محمدرضا فياضي به خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، گفت: تهيه و تدوين برنامه‌هاي آموزشي اكوتوريسم و تدوين برنامه‌هاي كاري با ماهيت آموزش عمومي و فرهنگ‌سازي از جمله برنامه‌هاي كميته ملي طبيعت‌گردي به‌شمار مي‌رود.

وي افزود: اين كتاب‌ها مي‌تواند منابع بسيار خوبي براي علاقه‌مندان در حوزه آموزش دوره‌هاي مختلف طبيعت‌گردي باشد.

منبع: خبرگزاری کتاب ایران

دبير شوراي برنامه‌ريزي آموزشي اكوتوريسم سپس به عناوين كتاب‌ها اشاره كرد و گفت: كتاب «آشنايي با زمين‌شناسي و جاذبه‌هاي ژئوتوريستي ايران» به قلم سيد امير توكلي‌صبور نوشته شده است كه در اين كتاب به ساختار و زمين از ديدگاه كلي اشاره مي‌شود و فرايندهاي هوازدگي، سنگ‌هاي آذرين، سنگ هاي دگرگوني، فسيل‌شناسي و جاذبه‌هاي گردشگري از سرفصل‌هاي اين كتاب است.

وي افزود: كتاب «آشنايي با دوزيستان و خزندگان از ديدگاه اكوتوريست» به قلم كامران كمالي منتشر مي‌شود و در آن به ويژگي‌هاي ظاهري و رفتاري دوزيستان، خزندگان، روش يافتن نمونه‌هاي نكات ايمني و علائم مارگزيدگي اشاره شده است. همچنين كتاب «آشنايي اكوتوريسم» از هومن جوكار به بحث اكوتوريسم، منابع اكوتوريسم و پارك‌هاي ملي اشاره كرده است. در اين كتاب به اين مسئله اشاره شده است كه به چه مكان‌هايي اكوتوريسم مي‌گويند.

وي در ادامه افزود: «شناخت حشرات و پروانه‌هاي ايران» عنوان كتاب ديگري است كه به كوشش عليرضا نادري گردآوري شده است. در اين كتاب به شناخت ويژگي‌هاي حشرات، شناخت بندپايان و اهميت آن در طبيعت، چرخه زندگي حشرات، آشنايي با پروانه‌هاي ايران و جايگاه جغرافيايي آن اشاره شده است.

دبير شوراي برنامه‌ريزي آموزشي اكوتوريسم سپس به كتاب «آشنايي با پرندگان» اشاره كرد و گفت: اين كتاب توسط پرويز بختيار به رشته تحرير درآمده است و آشنايي با پرندگان، نقش آن ها و جايگاه پرندگان ايران و جهان را مورد بررسي قرار مي‌دهد.



تاريخ : چهارشنبه هشتم تیر 1390 | 9:33 | نویسنده : رضا حسینی
کوله اکوتوریستی

سفر اکوتوریسم از خانه شروع میشود، زمانی که اکوتوریست در حال انتخاب وسایل مورد نیاز سفر است. میتوانیم کوله او را کوله اکوتوریست بنامیم. شاید در نگاه اول این موضوع به نظر شما خسته کننده و یا بی‌اهمیت باشد، درحالیکه هرچه بیشتر در این باره تفکر و یا مطالعه کنید، به پیچیدگی، جذابیت و اهمیت این موضوع پی می‌برید.



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه ششم تیر 1390 | 13:35 | نویسنده : رضا حسینی

ایل ها ی استان کهگیلویه و بویر احمد

ایل های کهگیلویه و بویر احمد همراه با نقشه
 


استان کهگیلویه و بویر احمد زستگاه شش ایل بویر احمد،بهمئی،طیبی،دشمن زیاری،چرام،باشت و بابویی می باشد.ایل های استان شامل 16تیره،181طایفه می باشد.

1: ایل بویر احمد



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه ششم تیر 1390 | 13:30 | نویسنده : رضا حسینی

غذا های سنتی و محلی قوم بختیاری

 غذاهایی است ساده و خوشمزه و مقوی . قوم بختیاری به دلیل ایل نشینی و کوچ ، بیشتر از غذاهایی با مواد گوشتی و دامی و با زمان کم طبخ تمایل داشته و استفاده می کردند . شاید منحصر به بختیاری نباشد ، اما این غذاها که در زیر آمده است بیشتر به غذای قوم بختیاری معروف و مشهورند . متاسفانه ،امروزه برخی از این غذاها ، به علت عدم شناخت و عدم اطلاع و آگاهی مردم از این نوع غذاها ، و به فراموشی سپرده شدن دستور تهیه و پخت برای برخی افراد و یا در دسترس نبودن بعضی مواد آن ، و یا علل دیگر ،  طبخ و یا تهیه نمی گردد .  از همتبارن ارجمند و گرامی درخواست می نمایم چنانچه به جز غداهای نامبرده در زیر ، از نوع و یا انواع  غذاهای مورد استفاده قوم بختیاری اطلاع و آگاهی دارند ، لطف کرده و برای بنده ارسال فرمایند تا در این وبلاگ به اطلاع همگان رسانده شود . با تشکر قبلی از همکاری شما همتباران عزیز و ارجمند

نام برخی از غذاهای سنتی قوم بختیاری:

  • 1- کباب بختیاری
  • 2- کباب په به جیر( جگر په پیچ)
  • 3- آوریز(آبریز- اوریز)
  • 4- آش برنج (پلو)
  • 5- آش برنج سوری
  • 6- آش بلگ (آش رشته)
  • 7- آردوله بوسور
  • 8- او سر و پا (کله پاچه)
  • 9- او ترشی
  • 10- او تفتاله
  • 11- او دال
  • 12- او گده (سیرابی )
  • 13- او گندی ( عدسی )
  • 14- او پیازی ( اشکنه )
  • 15- کمه ، قورمه ( kome )
  • 16- گمنه
  • 17- تپیله
  • 18- شولوا کشک ( شوربا )
  • 19- شولوا توتم (توتو)
  • 20- شولوا دوو ( دووا )
  • 21- برشتوک
  • 22- حلوا
  • 23- توچری
  • 24- او کشک ( کال جوش )
  • 25- شیر برنج
  • 26- پنیر پوست ( پنیر کهنه )
  • 27- غذاهای لبنی . ( فرآورده های شیر) مانند : شیر،ماست،کره،پنیرتازه،پنیر پوست ،روغن،دوغ،کشک،توف،بدوف،که هر کدام به همراه صرف نان غذایی کامل به شمار می آید .
  • 28- تل یا تلیکه . غذاهای لبنی- گیاهی . تل یا تلیکه انواع مختلف داشته که گیاهان در ماست یا دوغ پرورده شده که بسیار لذیذ و خوشمزه است و گاهی به صورت یک غذا مصرف شده و گاهی نیز به صورت دسر استفاده می گردد . تل موسیر، تل کرفس، تل مخلوط موسیر و کرفس،تل پلیز،تل بن ،تل کلخنگ،تل گزر و ...
  • 29- نان . نان در بختیاری از انواع مواد به دست می آمد : نان گندم، نان جو، نان بلوط ( نان بلوط نیز دو نوع بود :
  • 30- انواع نان : نان کلگ و نان رگو.نان گندم را به انواع مختلف پخت میکردند . نان پتیر(فتیر)،نان ور چاله یا برچاله ای،نان لفه،نان توچری و نان گرده.
  • 31- گیاهان غذایی
  • 32- گیاهان دارویی
  • 33- او گوشت ( آبگوشت )
  • ٣۴- او توتو ( توتم)
  • و ادامه ...
  • با سپاس از حسین عبدالهی پبدهی

 



تاريخ : یکشنبه پنجم تیر 1390 | 13:1 | نویسنده : رضا حسینی
مناره برگی از هنر اسلامی
معماری درهمه دوران ازتاثیرگذارترین هنرهای این سرزمین بوده است. هنر اسلامی که به معنای فضلیت می باشد خاک ایران را به عرشستان هنر تبدیل کرده است. معماران ایران چه پیش از اسلام با تکنیک آنچنانی و چه پس ازاسلام با مفاهیم آسمانی فاصله خاک و افلاک را به هیچ رسانیده سنگ و آجر را ماه و ستاره کرده اند.بناها و عناصر معماری متعددی در این جاودانگی ازلی و ماندگی ابدی دخیل بوده اند. یکی از این عناصر که در هر دو دوره پیش و پس از اسلام نقشی چشمگیر و حضوری کم نظیر به عهده داشته میل یا مناره است.
برگی از تاریخ مناره :
منار یا مناره که چراغدان و چراغپایه نیز گفته شده در لغت به معنای کانون نور محل روشنایی و جای نار است. وجه تسمیه اینست که در دوران پیش از اسلام مناره یا میل راهنما را جهت راحتی مسافران می ساختند. این هادیان قافله ها و راهنمایان کاروانها را عموما" در کنار راهها و جاده ها ساخته در تاج آنها آتشی روشن کرده تا گمگشتگان با دیدن نور آنها درشب های تاریک یا روزهای مه گرفته راه را از بیراه بازشناخته به سمت شهر بیایند.
قدیمی ترین میل راهنمای موجود میل اژدهاست. بنایی هفت متری متعلق به اشکانیان در غرب نورآباد ممسنی که در بالای آن آتشدانی سنگی قرارداشته است.با ظهور اسلام مساجد گوی رنگ و سنگ را از سایر رقبا ربوده در فن و هنر بی همتا گشتند.در ابتدا مساجد فاقد مناره بوده موء ذنان در مکانی که دو عامل مرکزیت و ارتفاع را توءامان داشته اذان می گفتند به گونه ای که بلال حبشی اولین موءذن اسلام بر بام خانه دختر عمربن خطاب اذان می گفت.
www.iranteravel.blogfa.com
تاریخ احداث اولین مناره جهان اسلام بر کسی معلوم نیست فقط به طور کلی می توان گفت در زمان خلافت امویان اعراب با الگو برداری از مناره های ایران پیش از اسلام به این بناها کاربری تازه ای داده جهت اذان گویی از مناره ها استفاده کردند.تاریخ ساخت اولین مناره ایران پس از اسلام بازهم نامشخص است. مناره مسجد شوش با بدنه ای استوانه ای و پلکان داخلی در قرن اول هجری و مناره مسجد تاریخانه دامغان با پایه چهارضلعی از خشت و گل در قرن دوم هجری از نخستین مناره های اسلامی ایران هستند. مناره هایی که با کاربرد جدیدشان یعنی اذان گویی از این به بعد گاهی گلدسته برخی اوقات نار و جاهایی نیز موءذنه نامیده شده اند.
در قرن سوم هجری ایران تولد اولین مناره آجری را جشن می گیرد. مناره منفرد قم با طرحی استوانه ای و پلکان مارپیچی داخلی جایی بین شهر قدیم قم (کمیدان) و شهر جدید اسلامی ساخته می شود تا صدای موء ذن به هر دو شهر برسد.اما بدون شک نشان طلایی معماری مناره در ایران برازنده سلجوقیان است. پادشاهی ملکشاه سلجوقی وسلطنت سلطان سنجرسلجوقی درکنار وزارت خواجه نظام الملک همراه با انتخاب اصفهان به پایتختی منجر به آبادانی این شهر و ساخت مناره های متعددی شد به گونه ای که اصفهان به شهر مناره ها شهرت یافت. مناره های این دوره بلند و کشیده اند با حداقل استفاده از آجر لعابدارو البته اجرکاری معجزه گونه که اثر انگشت مخصوص معماران سلجوقی درهمه بناهای این دوره تلقی می شود. منار علی یکی از نمونه ای ترین این آثار محسوب می شود. مناره ای حداقل پنجاه متری که امروزه با از بین رفتن طبقه سوم آن به چهل و هشت متر رسیده است. استفاده بی نظیر از نگاره های هندسی به صورت آجر کاری از این مناره در بین رقبایش چیزی دیگر ساخته است.
در همین دوران در سایر نقاط ایران مناره های زیادی ساخته شد. از سمنان و قم و کاشان تا بسطام و نایین وکرمان بذر مناره ها در زمین کاشته از رود وجود معماران سیراب شده سر به فلک کشیده اند.مناره های زوجی در اوایل قرن پنجم متولد شدند در قرن هفتم به تکامل و از قرن هشتم به تداول رسیدند. حرکتی استادانه و در خور ستایش. تقابل و تقارن مناره ها روحی جدید در کالبد ایوانها و سردرها دمیده نظر بازی و بصر نوازی آنها زیبایی مساجد و بقاع متبرکه را دو چندان کرد.در دوره مغول مناره ها ازپایین تا لب ایوان مخفی بوده بدنه از پشت ایوان سر بر می اورد. مناره های قوشخانه مسجد جامع اشترجان و مسجد جامع کرمان از آثار این دوره هستند. در عهد تیموری مناره ها مستقل از ایوان چسبیده یا جدا ازآن احداث شدند.در دوره صفوی همانند دوران پیش از تیموریان مناره ها از پایین مخفی شده در بالای ایوانها به ظهور می رسند. تزئینات لعابدار مناره ها را تسخیرکرده , مقرنس و اسلیمی صفوی مسیر آجرهای سلجوقی را ادامه می دهند.ازپایان کار صفویان تا شروع عهد قاجاریان مناره قابل توجهی در ایران ساخته نشد. در دوره قاجار مناره های مرتفع و کوتاه زیادی ساخته شده از نمونه های بلند می توان به مناره های حرم حضرت معصومه (س) وبارگاه حضرت عبدالعظیم (ع) واز نمونه های کوتاه به مناره های داخلی مدرسه شهید مطهری ومسجد امام خمینی تهران اشاره کرد.
www.iranteravel.blogfa.com

ساختمان مناره :
مناره از سه بخش تشکیل می شود : 1- پایه 2- ساقه 3- تاج
1- پایه یا سکو: با توجه به ارتفاع زیاد ومساحت کم قاعده پایه مهمترین نقش را در مقاومت مناره داشته کوچکترین سستی در این قسمت یا زمین زیران منجر به فروریختن بنا می شود. بنابراین زمین را تا رسیدن به لایه های سخت حفر کرده با شفته وسنگ پر می کنند. سپس پایه یا سکو ساخته می شود. گاهی مناره ها را بدون پایه مستقیما" روی زمین می سازند که از نمونه های آن میتوان به منار علی و مناره مسجد برسیان اشاره کرد. پایه ها معمولا" یا مربع بوده مانند منار رهروان اصفهان و منار خسروگرد سبزوار یا کثیرالاضلاع بوده مانند منارهای سین و زیاد که بدنه استوانه ای در وسط سکو قرار می گیرد.
2- ساقه یا بدنه : از دوران پیش از اسلام می توان به میل اژدها یا نورآباد که ساقه ای چهار ضلعی داشته اشاره کرد. همچنین می توان از میل فیروزاباد متعلق به دوره ساسانی نام برد. ساقه ای چهار ضلعی با پلکانی بر بدنه خارجی به ارتفاع سی و سه متر (در حال حاضربیست و شش متر) که هر چه به سمت بالا می رود از پهنای آن کاسته می شود.بعد از اسلام ساقه استوانه ای تحفه مناره سازان شد و خود نیز بدل به برگ سبزنقاشی مقرنس کاران آجرکاران و کاشی کاران گشت. تا اوایل قرن پنجم مناره به صورت منفرد و مجزا از مجتمع مسجد ساخته می شد. گاهی مناره ای به مسجدی ساخته شده اضافه می شد و گاهی مسجدی در کنار مناره ای موجود احداث می گشت.


ساقه مناره های منفرد سه گونه است:
الف) ساقه های استوانه ای بسیار ساده با تزئینات ناچیزمانند مناره گلپایگان و خرم آباد و مناره مسجد جامع تفرش
ب) ساقه های استوانه ای با ارتفاع زیاد که به دلیل مساحت بیشتر قاعده نسبت به مقطع فوقانی حالتی مخروطی داشته ایستایی بیشتری دارند.
ج) مناره های منشوری که با استقبال معماران ایرانی مواجه نشده معدودی از آنها در ایران ساخته شد. دراین مناره ها مقطع ساقه چند ضلعی است که با صعود به بالا از مساحت آن کاسته می شود مانند مناره مسجد نائین.از حیث زیباشناسی با توجه به اهمیت قرینه سازی در معماری ایران مناره های زوجی چیزی بیشتراز یک شاهکار هستند و همانطور که دونالد ویلبر می گوید استادانه ترین و زیباترین راه اهمیت دادن به سردر بلند ساختن آن وقراردادن دو مناره در دو طرف آن بود.از دید فنی مناره های زوجی نقشی موثر در مقابله با نیروهای رانشی اتاق ایوان ایفا می کنند. نیروهای رانشی گنبد و ایوان به دو نیروی افقی و عمودی تبدیل می شوند. نیروی عمودی با نیروی عکس العمل زمین به وسیله پایه های قطور و نیروی افقی با عناصری مانند مناره که نیروی اضافی ایجاد می کند خنثی می گردد.هر ساقه یا بدنه دارای بخشهای زیراست:


2-1- دکل: با توجه به ساقه دکل چندضلعی یا استوانه ای است که پلکان مارپیچی به دور آن می چرخد وبالا می رود. دکل میلهای پیش از اسلام بسیار قطور بوده اند ولی در دوران اسلامی باریکتر و ظریفتر می شوند. دکلها معمولا از گچ سنگ و اجر ساخته شده و گاهی جهت استحکام بیشتر از سرب مذاب استفاده شده است.


2-2- پلکان: پلکان میل فیروزآباد خارج از بنا قرار دارد اما در مناره های اسلامی پلکان به صورت مارپیچی حول دکل می چرخد. جهت پلکان عموما برخلاف حرکت عقربه ساعت بوده و تاثیر قابل ملاحظه ای بر مقاومت بنا در برابر زلزله دارد. در سه مناره مسجد جامع یزد مناره سلجوقی گلپایگان و مناره کوتاه مدرسه خان شیراز استثنایی در پلکان وجود دارد. در این مناره ها دو پلکان وجود دارد. یکی جهت صعود و بالا رفتن و دیگری جهت پایین امدن به صورتی که هیچ ارتباطی بین این پلکانها نیست. در این حالت با در نظر گرفتن قد یک فرد متوسط القامه و با احتساب ارتفاع و فاصله خود راه پله ها دو پلکان به صورت مارپیچی و موازی هم ساخته می شوند.


2-3- نورگیرها:
الف) روزنه هایی کوچک به اندازه جای خالی یک یا چند آجر.
ب) پنجره هایی بزرگ که گاهی جهت اذان گویی نیز از آنها استفاده می شده است.
3- تاج: سومین و بالاترین بخش یک مناره تاج یا کلاهک است. ساقه در نقطه گلوگاه با افزایش مقطع عرضی باز شده به صورت دایره یا چند ضلعی در آمده نعلبکی مناره یا جایگاه موءذن را می سازد. دیواره مناره از نعلبکی یا کف تاج وسط تاج و سرپوش تاج گذشته تا حدود دو متر بالا تر از سقف تاج ادامه پیدا می کند.اطراف تاج با دیواری کوتاه یا نرده های مشبک فلزی وچوبی محصور می شود.


مناره معماری نور الهی راهنمایی و هدایت است. مناره ها ساخته شدند. چه برای راهنمایی ابدان گم شده در صحرا چه برای بیداری ارواح خواب مانده در سحرگاه. مناره جلوه ای کم نظیر از همزیستی هنرهاست. جایی که آجرکاری کاشی کاری نقوش اسلیمی مقرنس کاری و دهها هنر دیگر هوای هنرناب را در فضا می پراکنند.


پی نوشت :کتاب آثار ایران , آندره گدار
کتاب باستان شناسی ایران باستان , لوئی وندربرگ
کتاب تاثیر هنر ساسانی بر هنر اسلامی , عباس زمانی
کتاب معماری ایران دوره اسلامی , محمد یوسف کیانی


  • علمی
  • معنوی